دربارهٔ نویسنده:

عبدالحسین زرین‌کوب (۱۳۰۱–۱۳۷۸) پژوهشگر، مورخ و ادیب برجستهٔ ایرانی بود. او در حوزهٔ تاریخ ایران، تاریخ اسلام و ادبیات فارسی آثار مهمی نوشت و سال‌ها در دانشگاه تهران تدریس کرد.

از معروف‌ترین آثارش می‌توان به دو قرن سکوت، پله پله تا ملاقات خدا (دربارهٔ مولانا) و کارنامه اسلام اشاره کرد.

زرین‌کوب به نثر دقیق، نگاه تحلیلی و تلاش برای بررسی منصفانهٔ تاریخ شهرت داشت و از چهره‌های اثرگذار ایران‌شناسی در قرن بیستم به شمار می‌آید.

موضوع کتاب:

کتاب «دو قرن سکوت» به بررسی وضعیت ایران در دو سدهٔ نخست پس از سقوط دولت ساسانیان و فتح ایران توسط اعراب می‌پردازد.

زرین‌کوب در این اثر توضیح می‌دهد که چرا این دوره را «سکوت» نامیده‌اند؛ دوره‌ای که ظاهراً از نظر فرهنگی و سیاسی کم‌فروغ به نظر می‌رسد، اما در واقع زمان شکل‌گیری تحولات عمیق اجتماعی، دینی و فرهنگی در ایران بوده است.

او روند مقاومت‌ها، تغییرات زبانی و فرهنگی، و زمینه‌های ظهور نخستین حکومت‌های ایرانی پس از اسلام (مانند طاهریان) را بررسی می‌کند.

بخشی از متن کتاب:

در یکی از بخش‌های مهم کتاب «دو قرن سکوت»، زرین‌کوب درباره سقوط دولت ساسانیان و نابسامانی‌های اجتماعی پس از آن صحبت می‌کند. او توضیح می‌دهد که ضعف‌های داخلی حکومت ساسانی، اختلافات طبقاتی و فشارهای اقتصادی باعث شد جامعهٔ ایران در برابر حملهٔ اعراب آمادگی کافی نداشته باشد.

در این بخش تأکید می‌شود که «سکوت» فقط خاموشی فرهنگی نبود، بلکه دوره‌ای از بازسازی تدریجی هویت ایرانی در قالبی تازه بود؛ هویتی که بعدها در زبان فارسی و حکومت‌های ایرانی دوباره آشکار شد.